دختر آرزوهاي من به همين بلبل زبوني ، باهوشي ، مودبي و عاقلي گل گيسو خواهد بود. خيلي اتفاقي من هم اعتقاد دارم كه بچه بايد پول ساز باشه. دختر آرزوها ي من ولي اسمش گل گيسو نخواهد بود.
كافه پيانو تقريبا همزمان بود با بيوتن. من چرا اول بيوتن رو خوندم؟ اون هم با چه عذابي و المي. بعدش هم واسه اون 6 تا هزاري " تر وتميزي " كه پاش داده بودم چقدر تاسف خوردم بماند. شايد دارم جبهه سازي مي كنم. ولي مهم نيست. اين روزها به فراست افتادم كمي دشمن تراشي كنم . نمي شه كه همه به به و چه چه بگن و بشنون.
تاسفم دوشنبه بيشتر شد . وقتي كه تو سرماي ساعت 7 شب وسط صادقيه صفحه هاي اول و دوم كافه پيانو رو مرور مي كردم.
من كه عجيب هوس شكلات داغ كردم. اما كو كافه پيانو ي واقعي؟ كو اون دوست فرهنگي كه پاشيم بريم آزادي و بعد ش هم پول هاي بي زبون مون رو ول بديم تو دخل كافي من ها. ( براندز تو شريعتي عاليه !)

كافه پيانو رو بايد مزه مزه كرد. آروم و كم دغدغه پيش مي ره. فقط گاهي حرص آدم رو در مي آره از اين همه خونسردي ببعي و حتي پري سيما . لذت من وقتي چند برابر شد كه فهميدم اين بابايي اصلا مال اين شهر پر افاده نيست. چه حظي بردم وقتي تو وبلاگش خوندم كه ترجيح مي ده منطقه اي نشين باشه و .... شمردن اين جاذبه هاي ببعي دليل نمي شه كه بخوام سوار شونه هاش بشمو پاهامو آويزون بكنم. نه بابا. فقط صراحت و سادگي و آدميت منو به وجد آورده.
اگه شما هم حقوق نويسندگي تو روزنامه رو اون هم به مدت 4 سال با منت مدير مسول مي گرفتيد - انگار داره صدقه مي ده ، با عذر خواهي فراوون از رئيس هميشه رئيس مون - بعد مي خونديد كه همين ببعي- ببخشيد ا آقاي جعفري عزيز !- چي جوري حتي حق التاليف نويسنده هاي تك وتو كش رو هم مي داده بغض تون مي گرفت.

همين. در نهايت استيصال سر يه مساله ي نه چندان كوچيك ، دو روزه كه با كافه پيانو حال مي كنم .
عاشق فيلم و كتاب هايي هستم كه به من روحيه مي دن نه كه با عذاب بخونم شون (‌بيوتن ) يا ببينم شون ( ميم مثل مادر ) . هم آموزنده ان هم سرگرمي هم اميد دهنده هم .....همه چي . اصلا خود زندگي ان.
كي من خواهم نوشت :‌" من ؛ مي ميرم براي اين بچه " ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

عزيزم سكوت سرشار از ناگفته هاست تكراري شده . گاهي بايد گذاشت واژه ها برقصن.