" زنيكه ي ..."

ادب و احترام و اخلاق جاي خودش.روانشناس ها مي گن براي فرو كش كردن خشم تون هم كه شده ، عصبانيت تون رو بروز بدين.من نه اهل تلافي هستم و نه اهل مبارزه ي بي خودي. بنابراين با همين يه وا‍ژه سر و ته اوج ناراحتي م رو در مي آرم. چه حمل بر بي ادبي بشه چه هر چيز ديگه. حد اقلش اينه كه به خدا و پيغمبر چيزي بدهكار نمي شم كه  هي تو بوق و كرنا بكنم كه من ترجمه ي قرآن رو خوندم ولي هزار و يك نافرموني علني ....

بگذريم. تو مهموني هاي مزخرف فاميلي از اين چيزا زياد پيش مي آد. واي به روزي كه يه آدم ابله پر مدعا هم بخواد هي خودش رو ثابت كنه و بريا اين كار رو زيمن و زمان عيب وايراد بذاره .

صبح مي خواستم واسه دخترش اس ام اس بدم كه كمي به مامانت برسين . بي خيالش شدم. يادم اومد ديشب  به  ش نهيب زده بود كه از اين ياد نگير. ممكنه حتي دخترش هم بخونه اينجا رو .  دختر خانومي عزيزي كه نه به خاطر فاصله ي سني زيادمون فقط به خاطر اينكه من  تا 35 سالگي نتونستم يا نخواستم چيزي به اسم " شوهر " داشته باشم ولي اون الان تو اوج جوني ش ......بهتره كه فاصله ها بيشتر حفظ و رعايت بشن.  نوشتن هنريه  كه  ممكنه اونا نداشته باشنش ، من چرا ازش استفاده نكنم؟

ضمن اينكه فهميدن مرگ مولف خيلي چيزا رو حل مي كنه. البته واسه اوني كه فهم و  سوادش  رو  داشته باشه.

1

يكي بود يكي نبود ... زير گنبد كبود...

لخت و عور ،‌ تنگ غروب ...سه تا پري نشسته بود ...

 نه ! شاملو نمي خونم. سهيل نفيسي گوش مي دم. آلبوم ري را. همنفس اين روزهامه. آروم ، بي دغدغه . از هر چي قرص آرامبخش و مدي تيشن و ذن موثرتره.

پرياي نازنين ... چتونه زار مي زنين ؟...

 توي اين صحراي دور...توي اين تنگ غروب ...

راستي اشكالي نداره كه با پيش بند نشستم پاي اين دستگاه اعجوج معجوج؟ گاز سه شعله ي هم خونه اي رو تميز كردم با پور سپيد 3 . سبزي خوردنم رو هم پاك كردم . 5 تا بسته ي كوچيك پاك شده گرفتم دونه اي صد تومان. بهترين سبزي خوردن ها رو : نعنا، ريحون ، ترخون ، گشنيز و شاهي.

2

خلوت تاريكيه. بدون هيچ آلارمي كه من كجام. يك ساعت و نيم موبايلم رو خاموش مي كنم. با همه ي گم شدن هام تو خيابونهاي تهران ، اين يكي مزه ي غيبتم رو بيشتر مي كنه. فكر كن تصاعدي. مي رم تو پرده و مي شم يكي از اون آدمها. اون وقت معني واقعي سحر سينما و همذات پنداري و اين چرتو پرتا رو با پوست و گوشت و استخون و حتي با غضروف هام درك مي كنم . و مي خندم تو دلم به همه ي منتقد هاي سينمايي كه به هر فيلمي يه ايرادي مي گيرن. ديروز خاك سرد رو ديدم. داستان يه خيال پرداز بمي كه تو صحرا با يه زن باردار و پسر 9- 10 ساله ش زندگي مي كنه.

لم دادن تنهايي رو تو سالن سينما زندگي مي كنم.

3

مايه ي عدس پلو درست كردم واسه افطار. آب مرغش رو هم سوپ كردم. تا ساعت 7 كه تمومش كنم كلي كار مي تونم انجام بدم. در مي زنن. به جز صابخونه هيچ كي ديگه نمي تونه باشه. 2 واحد بغلي خالي ان. اون يكي هم الان سر كاره. بشقابي كه فرني داده بودم به صابخونه رو پر كرده زرشك پلو با مرغ + يه كاسه آش رشته ي سرد . اقرار كرد كه ديشب مهمون داشته و محاكمه كرد كه : ديشب نبودي خونه ؟

نگفتم دختر عموم به صرف كوكو سبزي دعوتم كرده بود .

4

صبح زبون روزه يه تلفون رو پيچوندم . شب بايد تلافي درارم. يك هزارم هم به ذهن هيچ كدوماتون نمي رسه منظورم چي بود .

5

 دارم بيوتن رضا امير خاني رو مي خونم . جالبه كه داستانش تو ماه رمضون مي چرخه. به خودم نهيب مي زنم : دختر ! پس كي مي خواي رمانتو بنويسي ؟

امان از اين سهل انگاري ها.

6

چنته حراج كرده. چه كيفهايي !! چه ساك هايي!! اول بهشتي ، تقاطع شريعتي .

اسم آدمها رو كه مي ذارن رو خيابون ، لوث نمي شه؟ به نظر من كه مي شه . هم لوث مي شه هم لوس مي شه. تو ولي عصر داد مي زنن : كريمخان مي خوره؟ يه جاي ديگه مي گن : سر مطهري. اروتيك نمي شه ولي جالب نيست اصلا.

7

انگشترم گم شده. گم نشده. زير بالشم بوده ، نيستش. تختمو كه مرتب كردم ، حس ش كردم لاي ملافه م. ملافه رو باز كردم افتاد نمي دونم كدوم طرف. احساس مي كنم با م قهر كرده. دقيقا قهر كرده بام. اين يه حس كاملا ماورايي هست. فقط اوناييكه تجربه ش كرده ن متوجه حرفم مي شن.

8

 نيوفتادم به وراجي . اين هم جزيي از مزه مزه كردنم هست.

9

چون هيچ سالي نمي رسم قرآن رو ختم كنم ، امسال اصلا تصميم گرفتم از اول شروعش نكنم. باورتون مي شه بيشتر از 20 بار سوره ي بقره رو به قصد ختم قرآن شروع كردم و هيچ وقت تمومش نكردم؟ جالبه . حتي اون موقعي كه مي رفتيم ديسون ** هم تا جزء 28 بيشتر پيش ملا نخوندم. خونه مون جابه جا شد و .... بگذريم. صبح امروز قرعه به سوره ي نور افتاد. ديشب خونه ي

عموم بودم. يه قرآن دارن اونقدر كه فونتش درشت و مشكي هست انگار با آدم حرف مي زنه. معني فارسي ش هم خوانا ست. خلاصه عالمي داريم ما هم .

10

سي دي رسيده به آي آدمها .

آي آدمها كه بر ساحل ... نشسته شاد و خندانيد ... يك نفر در آب دارد مي سپارد جان ... يك نفر دارد كه دست و پاي دادم مي زند ...

     *  عنوان اين پست عنوان شعري ست از شادروان مهدي اخوان ثالث كه در اين  آلوم سهيل نفيسي موجود است .

** ديسون = مكتب. خونه اي كه يه علويه* ** قرآن ياد بچه ها مي ده .

*** علويه = خانم مسن پاكدامن

يكي از نور چشمي هاي فاميل سر اذان مغرب به م مي گه فرزانه برام دعا كن.

بين اين 8-9 تا دختري كه دورون دارن و هر از گاهي دور هم جمع مي شن ،‌ اين كمتر از بقيه مشكل داره. بعد از چند سال چشم انتظاري ،‌خدا اونو به پدر و مادرش داده. كمي هم خوشگل هست – البته خودش ادعاش مي شه كه خيلي خوشگله كه بيشتر به خاطر حفظ اعتماد به نفسه – و كمي هم باهوش. خوب كتاب مي خونه و دانشجو هم هست ؛ ترم دومه .

به ش مي گم من بلد نيستم دعا كنم.  آخه يعني چي بگم به خدا؟

مي گه بگو مثلا حاجتام برآورده بشن.

**

 جمعشون رو بعد از افطار ترك مي كنم و مي آم تو آلونك تنهايي خودم. هم خونه ايم هنوز نيومده. قدر اين دوره ي تنهايي رو حسابي مي دونم و از لحظه لحظه ش استفاده مي كنم. آخر هفته مي خوام برم خونه ؛‌اهواز. فكر نكنم بيشتر از يه هفته دووم بيارم. از اون همه دلواپسي و استرس و اين چي گفت و اون چي كرد و كدورت هاي فاميلي خسته م.

دلم حسابي واسه مامان تنگ شده ولي نه براي فكرهاي عجيب و غريبش. نه براي اون همه نگراني كه بدون اونا اصلا نمي تونه انگار زندگي كنه. من كه دنيا رو هم كم مي دونم كه بخوام به پاش بريزم. اما اين اونه كه تنها دغدغه اي كه نداره منم .....

موبايلم با اون زنگ خفني كه دفعه ي قبل واسه سرگرمي اون جوجه ي  2 ساله ي خواهرم گذاشته بودم بيدارم مي كنه. ديشب  آشپزخونه ي 3-4 متري رو مرتب كردم. 2 تا خيار پوست مي گيرم و با ليمو ترش  مي خورم. نصفه ي سوره ي روم رو كه ديشب _ الله اكبر كبيرا اذان صبحه _ تموم نكردم مي خونم. مي خوام دعا كنم.

خدايا ! من....من....من..... نه....اول براي بقيه بايد دعا كرد بعد براي خودت.... خدايا! مسافرها...مريض ها....شادي اموات... جوونها.... اون دختره كه ديشب گفت التماس دعا....

كائنات رو قسم مي دم و    تمام آدمهاي  خوب  تاريخ رو   چه   اونايي كه  مي شناسم  چه  اونايي كه نمي شناسم.....به بزرگي خودش و به انبوه اتم هايي كه در تمام طول دوران زندگي زمين رو زمين و بقيه ي كهكشانها ساخته و ....

نمي دونم درسته يا نه... نمي دونم قبول مي كنه يا نه ... بعد از "اقراء" حتما  اكتب خواهد بود ...حس نوشتنم مي آد و مي شينم پشت اين دستگاه اعجوج معجوج و شروع مي كنم : يكي از نورچشمي هاي فاميل  ........

13/6/1387

تقاطع شريعتي – سهروردي

 هفت تير گفتنم تموم نشد ه بود كه ايستاد جلو پام. فيكسه فيكس جلوي پام. خالي بود تاكسي. به عادت هميشگي در جلو رو باز كردم. درو نبسته بودم كه گفت سلام. سلام گرم و صميمي . جوابش رو زير لب گفتم و خودمو جمع و جور كردم. از اون پيكان هاي قديمي بود كه تميز مونده بود. سر آپادنا يه مسافر ديگه سوار كرد. سلام گفتنش همونقدر گرم بود و صميمي.  آخر سر معلوم شد به همه همين جور سلام مي گه. رزقش زياد.

داستان يه خطي : يه راننده ي با شعور و مودب ،‌ نقطه ي پررنگي هست براي ته مونده ي اميدواري مونه به اين دنياي وانفسا.

14/6/1387

تقاطع 17 شهريور – پيروزي

كيف لي بزرگ پر كتاب و لباس دست چپم. دست راستم هم پلاستيك با محتويات 1 دونه نون سنگك ، 2 تا ظرف پلاستيكي خالي ، 2 قالب صابون مرحمتي خواهر جان ، يه پاكت تخم شربتي و ....همه ي اينا به اضافه يه زبون روزه ي بي سحر دليل نمي شه كه قيافه ي نزاري داشته باشم. فقط كمي تشنگي قدمهام رو كوتاه و البته محتاط مي كرد. سمند زردش به سرعت از جلوي سينما رد مي شد. فكر كردم حتما به ميدون كه مي رسه سعتش رو كم مي كنه. اما نه. خودمو كشوندم كنار . سه تا پسر زير 30 سال عقب ماشينش نشسته بودند. صداش رو شنيدم كه گفت  : بكش كنار اون .... برگشتم و شمارش رو نگاه كردم و زير لب گفتم مرتيكه ي حمال بي شعور. دلم  مي خواست وايسه تا به به ش بگم  زبون روزه  و متلك گفتن؟

14/6/1387

اين اولين ماه رمضونه كه تنهام. يه سفره مي اندازم رو نيازمندي هاي همشهري . احتمالا تنها خانواده اي هستيم كه نون و پنير مي خوريم افطار ها با كتلت. اين ارث آقاجونه . از ديروز

2-3 تايي برام باقي مونده. كمي هم قورمه سبزي گذاشتم رو چراغ گاز. تا افطار بشه كلي وقت هست براي مزه مزه كردن تنهايي م با زبون روزه.