صرف نظر از " هانسل و گرتل " و " آليس در سرزمين عجايب " كه كلاس اول كادو گيرم اومد ، "كمدي سايه ها" منو كتاب خون كرد.

از بابتي خوشحالم كه اون همه كتاب رو. ليست كردنش وقت گير هست. هم واسه خودم هم واسه خواننده.

از بابتي هم ناراحتم كه چه كتابهايي رو نمي دونستم هستند و نخوندم.

خوشحاليم بابت كتاب خوندن بي راه نيست. هم تو دوره ي ليسانس هم الان اين دست كم عادت به كتابخوني به م كمك مي كنه كه براي يه درس به راحتي بتونم 5-6 كتاب رو روخوني كنم. بديهيه كه واسه كار تحقيق هم به راحتي كارم پيش مي ره. از طرف ديگه رسوبات كتابهاي خونده شده سر كلاس كلي اعتبار آفرين مي شه . وقتي اشتباه استادت رو اصلاح مي كني كه تاريخ انقلاب فرانسه رو مي نويسه 1879 و تو به ش مي گي 1789 .

چي مي خواستم بگم از اين همه مقدمه چيني؟

الان كه مي بينم كتابهاي مهمي رو بايد مي خوندم و من اون سالها سرگرم رمان خوندم بودم ، رو دور تند مي افتم. انقلاب هانا آرنت، تئوري هاي انقلاب كوهن ، كالبد شكافي 4 انقلاب تورنتو و تاريخ روابط بين الملل بزرگمهري رو دارم با هم مي خونم به جبران ساعتهايي كه پاي رمان صرف كردم.

نمي خوام رمان خوندن رو نفي كنم. قطعا اگه اونا رو نخونده بودم الان چيزي كم داشتم. حرف من يه چيز ديگه ست.

هر چي سن آدم بالا مي ره مسوليتش هم بيشتر مي شه. و باباتن اين مسوليت پذيري بايد" وقت" بيشتري گذاشت. " وقت " ي كه ديگه نمي شه لم بده رو مبل و كتاب خوند. پس براي كتاب خوندن بايد " وقت" ‌رو پيدا كرد . اما تو سني كه كمتر مسئوليت به آدم محول مي شه ؛ طبيعي يا خود جوش ؛ راحت تر مي شه " وقت "‌ رو پيدا كرد. اگ هاز 10- 12 سالگي كتاب خوندن رو به بچه القا كنيم تا 25 سالگي مي تونه بفمه كه چي جوري كتاب انتخاب كنه. كافيه يكي كمكش كنه كه سير مطالعاتي ش رو چي حوري پيش ببره.

 پ.ن :‌وقتي مي بينم دختراي 12 تا 20 سال فاميل فقط به فكر آرايش مو و مدل لباس و چيزاي ديگه هستند كلافه مي شم .  كلافه تر مي شم وقتي واسه مادراشون توضيح مي دم . و خفه خون مي گيرم وقتي همه شون به م مي گن تو كه انقدر كتاب خوندي كجا رو گرفتي؟‌نه كار داري ،‌ نه شوهر نه بچه!!!!!!!!!!بذار خوش باشن !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

23 اردي بهشت 1384

درست 7 ماه از آخرين يكي شدن مون مي گذره. حتي اگه باور نكني ، تكونهاي شديدي رو توي دلم حس مي كنم. لحظه لحظه ش رو مي تونم برات تصويرسازي كنم. تازه كمي هم بيشتر از اوني كه بود. ذهنيات من هم قاطي واقعه مي شه.

اين چراي تاريخي حالا داره واسه خودم هم تكرار مي شه. كه چرا ما زنها زود به مفهموم واژه هايي كه بي هيچ عمقي از ذهن مردها مي پره بيرون چنگ مي ندازيم؟

چه باورم درست بوده باشه يا نه ،‌ اين جرياني كه هنوز تازگي ش رو حس مي كنم ،‌مي چشم، لمس مي كنم و مي فهمم هيچ ربطي به اصل قضه نداره. اصلا لطمه اي به بودن ش وارد نمي كنه . چه تو يادت باشه يا نه. چه فراموش كرده باشي و چه بتوني تو اون اتاق صورتي حتي الان كنار همسرت يه لحظه ش رو ....

مهم نيست. من دارم پرورشش مي دم. خوبيش اينه كه هيچ كي نمي بيندش. بگذريم از وقت هايي كه من به جاش جيغ مي زنم. عصباني مي شم. و هيستيريك نبودنت تا عمق بودنم ، بودنم رو زير سوال مي بره وقتي تو نيستي. مهم نيست كه كجا باشي. اين يه خودخواهيه محضه.

اگه همون آدم مهربون و عاشقي باشي كه حرفات رو تو دلم كاشتي و برنداشتي ، اگه منم همون آدم منطقي و حرف گوش كني باشم كه هستم ، بايد بفهمي كه سكوتم نه از شكايتمه نه از ضجه هاي پنهاني م . به قول خودت ،‌واژه ها از دستم سر مي خورند.

خودت گفتي از تو برنامه ريزي و مديريت ، از من عمل واجرا..........قداست تكرار ناپذير با تو بودن رو به تمام لحظه هاي بي شرافتي كه ممكن بود " سقف " مشترك به وجودشون بياره تسليم مي كنم.........

21 اردي بهشت 1387

كجا خوندم كه زني كه توي رختخواب فيلسوف مي شه احمقه؟ من هنوز احمقم. و بابت اين حماقتم تنهايي رو تجربه مي كنم و از سر مي گذرونم. حتي اگه هرگز نتونسته باشم همه ي مهرم رو به مثل تويي كه نه ، به فرزندي ببخشم كه در كمال خودخواهي و غريزه تعينش رو خواسته باشم.

يه اتاق مستطيل كوچيك تمام تنهايي م رو پر مي كنه با يادداشتهايي كه تا اون سر دنيا هم كه برم با خودم مي برمشون. از نادره و پرستو و جابر حتي ، قاسم و آدم حسابي و مريم و راشين و خيلي هاي ديگه والبته خيره شدن به چهره اي تو عكس .....با پيرهن چارخونه ي قهوه اي و كت طوسي پشت ميز سبز لعنتي اتاق بازرگاني تبريز..... لعنت به هر چي تجارته... لعنت به هر چي اتاق بازرگاني و ....لعنت به من .....

-------------